„Pochwała macochy”

   Zdecydowanie jest to książka nie dla dzieci. Wyjątkowo amoralna! Wszystko jest tu oszustwem, od reprodukcji malarskich po kparski ton autora. Don Rigoberto jest rozwiedzionym miłośnikiem erotycznego malarstwa i maniak na punkcie higieny, której poświęca długie godziny. Ona urocza, pulchna. Synek o wyglądzie aniołka. Ale ten aniołek okazuje się być diabełkiem...
  Ich dalsze dzieje Mario Vargas Llosa opisał w wydanych w 1997 roku "Zeszytach don Rigoberta".

Początek powieści

 „W dniu czterdziestych urodzin dona Lukrecja znalazła na poduszce laurkę wykaligrafowana z wielka czułością przez dziecięcą rączkę:
  „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, macocho!
  Nie mam pieniędzy na prezent dla ciebie, ale będę się pilnie uczył, zostanę prymusem i to będzie mój prezent. Jesteś dobra jak nikt i jesteś najpiękniejsza , i co noc mi się śnisz. Jeszcze raz wszystkiego najlepszego!
  Alfonso”
  Minęła już północ, a don Rigoberto wciąż siedział w łazience oddając się skomplikowanym i powolnym ablucjom przed nocnym spoczynkiem (Dbałość o higienę cielesną była, prócz malarstwa erotycznego, jego ulubionym zajęciem; czystość duchowa już go tak nie pociągała).”

Przełożył: Carlos Marrodán Casas

Bohaterowie

Rigoberto
Lukrecja
Alfonso
Teresita

Tytuł oryginalny: Elogio de la madrastera
Rok wydania: 1988
Pierwsze polskie wydanie: Wydawnictwo Muza S.A. Warszawa, w serii „Biblioteka Bestsellerów”, Warszawa 1993, stron 160, twarda okładka z obwolutą (projekt: Maciej Sadowski), ISBN 83-7079-215-4, nakład: nie podano.

Baty dla wydawcy! Najwyraźniej nie wie, jak się pisze tytuł "Rozmowa w <<Katedrze>>". To nie żadna katedra kościelna, tylko knajpa, nie najlepszej zresztą reputacji, stąd musi być w cudzysłowie.

Dedykacja: Luisowi G. Berlandze z czułością i podziwem